به گزارش سایت رسمی فدراسیون،احسان محمدی_بعضی مدیران و مسئولان همدیگر را متهم می‌کنند، بعضی از آنها از با تمام وجود و عموماً بدون سند و مدرک از وجود مافیا حرف می‌زنند. بازیکنان و مربیان با اطمینان از فساد می‌گویند و تأکید می‌کنند که اینجا «هیچ» عدالتی وجود ندارد! برخی هواداران در استادیوم‌ها علیه هم سنگ پرتاب می‌کنند و در فضای مجازی از ادبیات نامناسب استفاده می‌کنند. رسانه‌ها عمدتاً بخش‌های سیاه و تیره را بازتاب می‌دهند و نتیجه می‌گیرند: هیچ امیدی به این فوتبال نیست. اینجا جز تباهی هیچ چراغی روشن نیست! 

در چنین فضای پرتنشی، پرهزینه و خطزناکی، چرا باید سرمایه گذارهای بخش خصوصی به این بازار بیایند؟ در شرایطی که کنفدراسیون فوتبال آسیا به شدت به گذر از بخش دولتی به بخش خصوصی اصرار دارند و عملاً صدور مجوز حرفه‌ای برای فعالیت در این فضا را به خصوصی بودن تیم‌ها مرتبط می‌دانند این یک خودزنی و خودتخریبی آشکار است. هیچ نهاد، سازمان یا وزارت‌خانه دیگری را نمی‌توانید پیدا کنید که ذینفعان آن اینطور به خودتخریبی و تیره نشان دادن کسب و کار خود آستین بالا زده باشند و از هم سبقت بگیرند! 

فقط در فوتبال است که با همدستی هم این تصویر را به افکار عمومی منعکس می‌کنیم، بازنده این شکل رفتار کیست؟ صنف طلافروشان؟ اتحادیه لاستیک‌فروشان یا باغداران؟ 

قطعاً در خانواده بزرگ فوتبال کسانی وجود دارند که رفتارهای غلط می‌کنند، زشت حرف می‌زنند و و کج پا می‌گذارند،  لازم است افشا شوند و با آنها برخورد شود اما آیا واقعاً به همین تعداد هستند که منعکس می‌شود؟ فوتبال بزرگترین و ارزانترین سرگرمی ملی است، تخریب آن، و سیاه کردن آن نابود کردن دل‌خوشی یک ملت است.

تک تک ما مقابل فوتبال و جامعه مخاطبانش مسئول هستیم، دست از این خودتخریبی برداریم، اگر می‌توانیم قدمی برای اصلاحش برداریم حتماً این کار را بکنیم در غیر اینصورت این زشت‌نمایی اغراق‌آمیز را متوقف کنیم. این بومرنگی که پرت می‌کنیم یکراست به صورت فوتبال و خودمان برمیگردد.