یادداشت - از هفدهم دی، دوباره دل فوتبال ایران به تپش می‌افتد؛ جایی که تیم ملی امید، با پیراهنی که سال‌هاست رؤیای صعود و افتخار را بر دوش می‌کشد، پا به میدان جام ملت‌های زیر ۲۳ سال آسیا می‌گذارد. می‌دانیم راه آسانی پیش‌ِرو نیست.

تجربه‌ی سال‌های گذشته به ما آموخته که این مسابقات هیچ‌گاه با فوتبال مهربان نبوده؛ بارها تا مرز شادی رفته‌ایم و با حسرت برگشته‌ایم. این بار هم کار سخت‌تر است. گروهی که هیچ بازی ساده‌ای ندارد و هر ۹۰ دقیقه‌اش آزمونی برای اراده، تمرکز و ایمان است. اما مگر فوتبال ایران چه زمانی با مسیرهای هموار به مقصد رسیده؟ مگر نسل‌های قبل در شرایط ساده تاریخ‌سازی کردند؟ این تیم، فقط یازده بازیکن نیست؛ عصاره‌ی امید یک ملت است.

 جوانانی که می‌دانند پیراهن تیم امید یعنی ایستادن میان گذشته‌ای پرحسرت و آینده‌ای که می‌تواند متفاوت باشد. آن‌ها آمده‌اند بجنگند، نه فقط برای نتیجه، بلکه برای غرور، برای باور، برای اینکه نشان بدهند هنوز می‌شود از دل سختی‌ها عبور کرد. ما باور داریم. شاید راه دشوار باشد، اما پشت این تیم، قلب میلیون‌ها ایرانی می‌تپد. بجنگید پسران ایران؛ تاریخ، همیشه از آنِ کسانی است که تسلیم نمی‌شوند.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال